Бүтэнсайн өдрийн цуглааны багш сүм дээрээ ирлээ. Хүүхдүүд багшаа хүлээн сууж байлаа. Ингээд хичээл эхэлж багш сурагчдаас асуув. “Хүүхдүүд ээ, хэрвээ би өөрийн байшингаа, машинаа гаражтай нь зараад мөн өөрт байсан бүх мөнгөө нэмээд бүгдийг нь сүмдээ өргөл болговол би диваажинд очиж чадах уу ?” гэв. Хүүхдүүд “чадахгүй” гэв. “Тэгвэл би өдөр бүр сүмээ маш сайн цэвэрлэж, бүх эд хогшлыг нь хайрлан хамгаалж, гамтай хэрэглэвэл диваажинд орох болов уу?” гэж дахин асуухад, хүүхдүүд бас л “үгүй” гэв. “Тэгвэл би энэ хорвоогийн бүх л амьтдыг хайрлан, мөн амьдарлынхаа үлдсэн хугацааг эхнэрээ хайрлаж өнгөрөөн, түүгээр ч зогсохгүй та нарт өдөр бүр чихэр өгдөг болвол би диваажинд очно биз дээ? гэхэд хүүхдүүд “үгүй” гэв. Тэгээд яавал би диваажинд орох болж байна аа? гэхэд, арын эгнээнд сууж байсан хүүхэд гараа өргөн асуултад хариулав. “Багшаа та диваажинд очихын тулд эхлээд үхэх хэрэгтэй” гэсэн гэдэг.